Op deze pagina, die is gewijd aan het ontstaan van Horizon Motor Reizen, vertelt directeur-eigenaar John.S. Vermeent van Horizon Motor Reizen hoe het allemaal is begonnen.



Toen ik werd geboren als vierde kind uit een gezin van (wat later zou blijken) totaal tien kinderen, konden mijn ouders op dat moment niet bevroeden dat zij de meest avontuurlijke nazaat van hun gezin op de wereld hadden gezet. Wij woonden destijds net buiten de stad Utrecht ca. 300 m. vanaf het toenmalige verkeersplein Oudenrijn. In mijn derde levensjaar begon ik de wereld al te ontdekken en met mijn autoped reed ik vanaf mijn ouderlijk huis naar het centrum van de stad Utrecht, een trip van ca. zes kilometer. In het centrum nabij het station wist ik niet meer hoe terug te komen en de hermandad bracht mij per auto weer naar huis. Een avonturier was geboren....

Kort daarna zijn wij verhuisd naar de grote stad en vanaf het moment dat ik mijn eerste vierdehands fiets (want mijn oudere broers waren mij op ditzelfde exemplaar voorgegaan) kreeg, was ik niet meer te stuiten. Gedurende mijn lagere schoolperiode heb ik hoofdzakelijk op zondagen en in schoolvakanties vele trips op de fiets gemaakt naar o.a. Rotterdam. Amsterdam, de Veluwe en Texel. Echter dit ging me niet snel genoeg en toen ik op de middelbare school zat ben ik hard gaan sparen voor mijn eerste gemotoriseerde vervoermiddel, nl. een bromfiets. Het zakgeld wat ik destijds kreeg was bij lange na niet voldoende om ooit een brommer te kunnen kopen, dus ik zocht baantjes die geld opleverden. Dit resulteerde in een ochtend- en een avondkrantenwijk en een baantje als verkoper in een grote supermarkt. Echter het geld wat ik op zaterdag verdiende ging meestal op aan versnaperingen, want traditiegetrouw eindigde iedere zaterdagavond na de weekafsluiting in het bijbehorende restaurant. Dat schoot dus niet echt op....

Echter na twee jaar had ik zoveel gespaard dat ik mijn eerste tweedehands brommer kon aanschaffen. Dat werd een Rap Rapid uit 1962. Begin december heb ik deze bromfiets aangeschaft, maar ik mocht van mijn vader er niet op rijden, want ik was nog geen zestien jaar. Tweede Kerstdag werd ik zestien en in de nacht van 25 december om precies twaalf uur werd mijn brommer gestart en heb ik de hele nacht en de volgende dag aan een stuk gereden op mijn eerste zelfverdiende bromfiets. De temperatuur bedroeg ruim -10 graden maar dat deerde me niet. De krantenwijken en de bijbaan op zaterdag kon ik niet opgeven want er ging nogal wat stuk aan de Rap en ik stond dan ook regelmatig bij de (brom)fietsenmaker mijn portemonnee leeg te schudden.

Toch heb ik in de zomer van dat jaar mijn eerste buitenlandse trip gemaakt. Ik vertelde thuis dat ik twee weken naar Vaals in Limburg ging, want zover waren mijn ouders vroeger zelf geweest dus dat gaf in ieder geval vertrouwen. Echter wat zij niet wisten, was, dat ik een reis had uitgestippeld die via Monschau, Luxemburg, Reims en Parijs zou gaan. Overnachten gebeurde in jeugdhergergen waar toendertijd nog een heuse herbergvader en een herbergmoeder aanwezig waren en je moest na het eten met de andere gasten corvee verrichten. Dit herkende ik van thuis, want in ons grote gezin wisten wij niet beter, echter het vakantiegevoel werd enigszins aangetast.

In Parijs ontmoette ik een Nederlands stel dat in het bezit was van een auto en zij hebben mij heel Parijs laten zien en ik kan me herinneren dat dat toendertijd veel indruk op mij maakte.


Veertien dagen later en 1900 kilometer meer op mijn teller was ik weer thuis en mijn ouders waren trots en boos tegelijk dat ik als zestienjarige zo'n reis had gemaakt in m'n uppie. In de herfst van datzelfde jaar ben ik met de Rap naar een correspondentievriendinnetje gereden; niets bijzonders, echter zij woonde in Kiel (Noord-Duitsland), een afstand van ca. 600 kilometer.



Ik vertrok op vrijdagavond en bij Ede was mijn koplamp al stuk. Na de lamp te hebben gewisseld ging het goed tot de grensovergang bij Denekamp en weer ging mijn licht stuk. Ik ben toen nog zonder verlichting een kleine 60 kilometer doorgereden tot Haselünne, echter toen werd ik aangehouden en kreeg een rijverbod tot zonsopgang en heb ik in een vensterbank van een plaatselijke kruidenierswinkel zitten wachten.

Zodra het licht werd ben ik verder gegaan en na een voorspoedige maar natte en koude reis was ik rond 15.00 uur in Kiel, waar ik mijn intrek nam in de plaatselijke jeugdherberg. Na een week in Kiel te zijn gebleven ben ik op vrijdagavond weer huiswaarts gegaan en ik had me voorgenomen in het donker niet harder te rijden dan 20(!) kilometer, want ik had begrepen dat dan mijn lamp heel zou blijven. Wel inderdaad de lamp bleef heel, maar een hele nacht in de dichte mist rijden was geen pretje, echter toen het bij Bremen licht werd draaide ik het gas open, maar de snelheid bleef hetzelfde. Hoe kwam dat; wel door de hele nacht halfgas te rijden was mijn uitlaat zodanig verstopt met koolaanslag dat de gang eruit was. Rond 14.30 uur passeerde ik de grens bij Denekamp en bij de eerste de beste reparateur werd mijn uitlaat ontkoold en kon ik weer verder naar huis. Om 20.30 uur was ik na een rit van 600 kilometer gedurende 27 uur weer thuis.

Omdat de Rap toch niet helemaal aan mijn wensen voldeed en ik in gedachten al aan nieuwe reizen dacht, heb ik deze verkocht en in de plaats hiervan kwam een Zündapp uit 1965 inclusief geforceerde luchtkoeling. Deze bromfiets kocht ik tweedehands van de eerste eigenaar die er gedurende twee jaar woon-werkverkeer mee had gereden en reeds 65.000 km. op de teller had staan; echter de Zündapp verkeerde in een uitzonderlijk goede staat. Ik had voor de zomer van dit jaar een trip uitgestippeld die door een zevental landen zou gaan en deze keer zou ik gaan kamperen.



De supermarkt waar ik 's zaterdags en in mijn vakanties werkte werd uitgebreid met een campingafdeling waar ik kampeerspulletjes moest verkopen. Zodoende was ik aardig op de hoogte wat er zoal komt kijken als je met de tent op vakantie gaat. Mede doordat ik gebruik kon maken van een personeelskorting had ik in die tijd een zodanige uitgebreide kampeeruitrusting dat het me aan niets ontbrak.

Toen ik thuis vertelde dat ik weer met de bromfiets op vakantie wilde gaan, werden er al gauw enkele wenkbrauwen gefronst en de vraag waar ik naar toe zou gaan werd dus direct gesteld. Mijn antwoord was dat ik een aantal weken in de omgeving van Monschau zou gaan kamperen en mijn vader kon daar vrede mee hebben. Ik vertelde hem echter niet dat die omgeving van Monschau in mijn beleving zich uitstrekte tussen Italië en Denemarken. Dus op mijn zeventiende ging ik op weg voor een reis die via België, Luxemburg en Straatsburg naar Zwitserland ging. Vanuit Zwitserland reed ik naar Como in Italië en kampeerde een aantal dagen op een camping aan het Como-meer. Ik hoorde op de camping van een Nederlander dat ik me wel in het meest gevaarlijke gedeelte van Italië bevond, want toeristen werden aangehouden en gedwongen Nederlands geld te wisselen tegen Italiaanse lires tegen een zeer voordelige koers, echter de lires waren altijd vals!

Dit zal mij wel niet gebeuren, dacht ik, echter vlak voor Milaan werd ik inderdaad door een aantal luguber uitziende figuren in een Fiat 500 gesommeerd te stoppen en direct schoot door mijn hoofd dat dit wel eens de uitbaters van de wisseltruc zouden kunnen zijn. En inderdaad druk gebarend en wapperend met Italiaans geld trachtte men mij duidelijk te maken te stoppen. Ik reed echter met angst in mijn schoenen door tot in het centrum van Milaan waar op een groot verkeersplein een verkeersagent het verkeer probeerde te ontknopen en ik stelde me midden op het plein pal achter hem op. De valsemunters verdwenen uit het zicht en ik kon mijn reis verder vervolgen naar Venetië. Hier ben ik ook een aantal dagen gebleven. Vanuit Venetië ben ik over de oude Brennerpas naar Innsbrück gereden.

Het sneeuwde die dag en het was enorm koud. In de 'slipstream' van een vrachtwagen ging ik in de eerste versnelling naar boven en door achter de rokende en proestende vrachtwagen te blijven voelde dit ook nog warm aan. Echter aangekomen op de camping was mijn gezicht zo zwart, dat ik mezelf niet meer herkende. In die tijd hadden we nog niet van een helmplicht gehoord. Mijn reis verliep vervolgens via München en Hannover naar Kiel in Noord-Duitsland want daar was ik al eens eerder geweest. Ik installeerde mij op een camping en bracht nog een bezoek aan mijn (voormalige) correspondentie-vriendin, echter die was zelf op vakantie.

Op de camping kwam ik in gesprek met een op het eerste gezicht zeer vriendelijke Fransman. Deze toonde echter meer belangstelling in mijn bagage dan in mij en achteraf bleek dat hij mij van mijn laatste honderd marken had verlost, een enorm bedrag in die tijd. Ik deed aangifte op het politiebureau en na enkele uren had men de dader in zijn kraag gevat, echter mijn marken waren en bleven verdwenen. Van de laatste 37 Pfennig kocht ik een treinkaartje naar Rendsburg, waar het Nederlandse consulaat was gevestigd.

Ik werd zeer hartelijk door de consul ontvangen en deze vroeg of ik die dag al had gegeten. Ik zei dat ik geen geld meer had en werd vervolgens volgepropt met Apfelkuchen. Ik mocht een telegram naar huis sturen met het verzoek telegrafisch fl. 100,- over te maken zodat ik de thuisreis kon aanvaarden. 's Avonds op de camping kwam een zeer vriendelijke postbode met een telegram en honderd mark die door mijn ouders waren gestuurd. Wat er in het telegram stond??? ONMIDDELIJK (inderdaad met 1 L)THUISKOMEN!!!





Nou dat was niet aan dovemansoren gericht en ik heb direct mijn tent afgebroken en ben die zelfde avond nog richting Nederland gereden waar ik de volgende middag aankwam. Ik vreesde het ergste, maar werd tot mijn grote verbazing als een verloren zoon ontvangen. Mijn houding t.o.v. Fransen is sinds die tijd nog steeds voorzichtig gebleven. Echter ik kon toch wel terugkijken op een spannende vakantie, waarbij ik in nog geen drie weken maar liefst 5200 kilometers had afgelegd zonder dat mijn Zündapp mij ook maar één keer in de steek heeft gelaten.

Datzelfde jaar werd ik achttien (inderdaad toevallig weer op tweede Kerstdag) en kon ik mijn rijbewijs gaan halen.Ik behaalde mijn autorijbewijs na 10 lessen in één keer, echter het geld voor een auto ontbrak en ik had het plan opgevat om nog één keer met mijn brommer op vakantie te gaan.

Ik zat in het laatste jaar van de middelbare school en één van mijn leraren vertelde een enthousiast verhaal over Scandinavië en Finland. Het reisdoel was geboren, nu nog de centjes. Ik behaalde mijn schooldiploma en kon ruim acht weken vakantiewerk verrichten. Omdat ik was geslaagd kreeg ik van mijn vader een financiële bijdrage en tevens werd door een vertegenwoordiger van Champion bougies 24 bougies beschikbaar gesteld, want op eerdere reizen was gebleken dat de door mij gebruikte bougies om onverklaarbare redenen iedere twee dagen moesten worden schoongemaakt. Ook had ik aan de directie van de Zündapp fabrieken in München mijn plannen verteld en zij deden de toezegging dat indien zich pechgevallen zouden voordoen ik direct contact moest opnemen met de importeur van het betreffende land.

Vol goede moed vetrok ik, nadat ik het thuisfront had laten weten dat ik nog niet precies wist waar ik naar toe zou gaan, echter ik beloofde regelmatig een kaartje te sturen. De eerste kaart stuurde ik vanuit Frederikshaven in Noord-Denemarken en terstond bleek achteraf dat thuis de Bosatlas werd geraadpleegd waar dat in hemelsnaam wel lag (Vaals was immers de verste bestemming van mijn ouders geweest!). De volgende kaart kwam uit Oslo. Vanuit Oslo reed ik in twee dagen naar Stockholm en het was prachtig weer.

Omdat ik twee dagen naar het Oosten reed stond de hele dag de zon (die langzaam via het zuiden naar het westen draaide) op mijn gezicht te branden. Toen ik 's avonds op de camping kwam en in de doucheruimte in de spiegel keek wist ik niet wat ik zag: De linker kant van mijn gezicht zo wit als een laken en de rechterkant van mijn gezicht donkerbruin verkleurd. Precies in het midden van mijn gezicht leek het wel of ik met een bijl in mijn gezicht was geslagen zo scherp was de afscheiding.

Vanuit Stockholm ben ik naar Helsinki gegaan en steeds vaker werd de Bosatlas thuis bestudeerd. Het uiteindelijke doel van de reis was de hoofdstad van Lapland, Rovaniemi, gelegen op de poolcirkel. Toendertijd was Rovaniemi niet meer dan een kleine lappennederzetting en ik keek mijn ogen uit. Dat deden de Lappen overigens ook want die hadden nog nooit een Zündapp bromfiets gezien.Via Zweden en Kopenhagen ben ik weer naar het zuiden gereden en na ruim vijf weken was ik met ruim 6500 kilometer op de teller weer thuis.

Ik had niet verzuimd om de directie van de Zündapp te bedanken voor hun hulp, waarvan ik nooit gebruik hoefde te maken. Ik stuurde enkele foto's en na enkele weken ontving ik een envelop uit München met een tweetal onderscheidingen en oorkondes want mijn Zündapp had inmiddels de 100.000 kilometergrens gepasseerd.



Zoals ik al eerder vertelde was dit mijn laatste reis per bromfiets en vanaf nu begon mijn maatschappelijke carriere als verkoper in meubelen. Op mijn negentiende haalde ik mijn motorrijbewijs; nou ja, halen, na twee lessen en een oefenvergunning mocht ik examen doen. Je kreeg een uitgestippelde route die je moest rijden en de examinator reed er in zijn auto achteraan. Nu was de opgegeven route vrijwel gelijk aan de route die ik dagelijks per bromfiets aflegde dus ik wist precies hoe de verkeerslichten op elkaar stonden afgesteld. Je begrijpt het al, na twee verkeerslichten reed ik door groen en de examinator stopte voor oranje. Communicatiemiddelen waren er niet dus ik wachtte braaf 10 minuten op de afgesproken plek. De examinator vroeg hoe het ging en liet mij weer dezelfde route terug rijden waarop het hele ritueel zich weer herhaalde. In ieder geval ik was geslaagd......

Mijn brommer werd verkocht, daar kreeg ik veel later enorm veel spijt van, en ik kocht een Maico 250 cc scooter die een topsnelheid haalde van maar liefst 150 km.p/u.
Ik zal je besparen hoeveel tweewielers, driewielers (ik ben nog altijd gecharmeerd van het zijspanrijden) en vierwielers ik in de afgelopen jaren in mijn bezit heb gehad, echter je kunt er een showroom van een uit de kluiten gewassen motorzaak geheel mee vullen.

Mijn tred op de maatschappelijke ladder zette zich voort en ik werd toen ik begin twintig was de jongste bedrijfsleider van een keten van meubelzaken. Ik werkte ruim 80 tot 90 uur per week en had dus geen tijd meer voor mijn hobby's.
Na een aantal jaren ben ik tot inkeer gekomen en heb een baantje aanvaard als verkoper van kantoorartikelen. Mijn klanten waren uiterst tevreden echter mijn werkgever niet. Ik verkocht namelijk alleen maar die goederen die voor 100% aan mijn eisen voldeden, zoniet dan vond ik ze ook niet goed genoeg voor mijn klanten.

In ieder geval had ik weer meer tijd voor mijn hobby's en ik legde me vol overgave toe op het motorrijden en vakanties per motor. Begin jaren 90, ik was inmiddels logistiek manager bij een productiebedrijf dreigde mijn hobby door het vele werk in de verdrukking te komen. Mijn tot dusver met zorg uitgestippelde carriereplanning maakte plaats voor het gevoel eens iets totaal anders te gaan doen. De avontuurlijke gevoelens die steeds weer sterker werden, vertelden mij dat ik iets moest gaan combineren tussen werk en hobby. Dus na enige bedenktijd vrijwel alle maatschappelijke zekerheden over boord gezet en een ondernemingsplan geschreven.

Dit resulteerde in de oprichting van Horizon Motor Reizen.
Gezien mijn avontuurlijke interessen, aangevuld met de ervaringen die ik me in vooral logistiek opzicht eigen heb gemaakt, moesten de reizen in ieder geval in het teken van de klant staan. Dit principe heb ik nooit losgelaten en heeft Horizon Motor Reizen laten worden wat het nu is.

Voor wat betreft die Zündapp: Op de Vehicle beurs in februari 1998 in Utrecht liep ik tegen een Zündapp bromfiets aan van het bouwjaar 1965; zelfde type, zelfde kleur, perfecte staat van onderhoud, 100% orgineel (zelfs de bel en de sleutels), echter slechts 30.000 kilometers op de teller. Wel deze bromfiets van inmiddels 44 jaar oud staat nu in mijn garage. Ik ben er net zo blij mee als pakweg 40 jaar geleden met mijn eerste bromfiets. Daar kan zelfs de door mij bestelde nieuwe motorfiets niets aan veranderen! Op dit moment bekijk ik de mogelijkheid om de Zündapp een ereplaatsje te geven in de stand van Horizon Motor Reizen tijdens de motorbeurzen waar zij aan deel neemt.

John S. Vermeent.